BUGRAD. CORONA İLE ŞARKI - Karla REIMERT

BUGRAD. CORONA İLE ŞARKI

Karla Reimert
(Foto: Dirk Skiba Fotografie)

I

Üç yatak örtüsü Celan’ı çapraz düğümlemiş.

Bütün uslara karşın

yatak, odada yelken açıyor.

Bu nasıl mı olduydu? Celan bir ip buldu

büyük bir eğerozaman’da.

Bir düğüm atıyor: Çünkünezaman

ve bir ikincisini. DUVAR.

İşte nihayet bir duvar kâğıdı oluyor Tanrı,

yelken açıp dolaştığı.

II

Freud’lu Celan oturumları

20 Ağustos’ta başlıyor.

Bir piknik yapıyorlar.

Paul Celan en rüzgârlı

kendi ilk hastane sözcüğünü yiyor: falan filan.

Orada bak! Bu sözcük

bir devridaim makinesi.

Yaşa! Yaşa!

  

III

Celan, bir kemanın fısıltısında süzülüyor,

(Su yüzeyinin yeşiline çizilmiş bir şey de öyle)

çoğunlukla neşeli. Tanrıyı, oğlunu ya da şiiri: onlardan birini

mutlaka boğmalı.

Keman bir kedi-köpek yavrusu kadar nazik.

Oktavların arasında hiç ayrım yapmayan bir Fransız, Katolik

keman, bütün notalar aynı anda geliyor (adı Grisaille’dir,

diyordu Gisele evailde.). Notalar Celan’ın etrafında oturuyor.

Notalar peteklerin balmumlarını boşaltıyor, kazıyor

yelkenin üzerini, muzipçe sürüklüyor, çırılçıplak:

Yaşa, yaşa! Burayı bok götürüyor

siyah arıların pikniğine dönmüş.

IV

Celan, oğlunu bir fasulye sanıyor

Ve imitasyon Kafka'nın masasına getirdiği

karları yiyor hiç korkmadan.

Utangaç sözcükler, katolikçe

birbirlerine saldırmayı

istemeli, diyor Celan, Freud’a.

Celan ağzına kara toprak tıkıştırıyor.

Tanrı mı? diye soruyor hiçbir şey anlamayan Freud.

başını sallıyor Celan: he ya.

Vız vız vız! Piqe-nick! Yaşa! Yaşa!

V

Ama Tanrı pikniğe gelmiyor.

Celan Tanrıyı paylıyor.

Sonunda: Tanrı ona bir iyilik yaptı.

O, ellerini,

parlayan, boş

bir yağsız yoğurt

bardağı gibi devirdi.

VI

Celan yazıyor: Son (kez) Akşam Yemeği

Psikoloji!

Pusulayı yakıyor,

yoğurt ve siyah arıların

balmumuyla yiyor.

Celan, Freud’un yüzüne

kapıyı çarpıyor.

Freud, sıvışıyor.

VII

Celan, dünyanın ilk yoğurt bardağı telefonunu

Tanrı ve iplikten imal ediyor.

Celan Tanrıyla dağlara sürülüyor.

Hey Bugrad, daha yukarı! Daha yukarı!

ve kulak kesildi, ağzında on Şabat

mumunun tümü, düşen sesin

rüzgârının ardına.

VIII

Güzeldi her şey. Celan Söz’ü yiyor,

Söz Celan’la birlikte, Celan

Söz’le birlikte.

Celan benzin halkaları yerleştiriyor çapa zincirlerine

Celan oksijeni yelkende büküyor.

Sözcük Celan’ı yiyor.

Sesler onaylıyor.

Rüzgar geliyor. Deniz geliyor. Dağlar gidiyor.

Her şey bardak oluyor.

Her şey ışıldamakta.

Her şeyin üzerini örtmekte.

Aşağı gitmekte.

Şey. (Güm!)

Bu sadece

kendiliğinden anlaşılıyor.

                                                           

 Karla Reimert

(Çev./Übrstz: Bora Uzun Yağrı)

karayazı edebiyat, ekim-aralık 2012, sayı 21